Welkom !

Hallo allemaal,

Met mijn weblogs zal ik proberen om jullie een stukje in mijn hoofd binnen te laten. Of het daar een vreselijke warboel is, een verzameling meisjesdromen of ontelbaar veel manieren om vrouwelijke pijnen te omschrijven, is aan jullie om uit te vissen...
Je zal hier nieuwe columns vinden, maar evenzeer enkele van mijn oudere columns waarvan ik vind dat ze het waard zijn om nogmaals gepubliceerd te worden!

 

 Aangenaam, ik heet Anneleen en heet u welkom op mijn weblog.

 

 

Brief aan mijn ex-pestkop...

Brief aan mijn ex-pestkop.

Liefste Sanne, of zal ik eerder beginnen met <beste Sanne>. Misschien <geachte Sanne>...

Sanne,
Het zal misschien raar wezen dat ik jou nu een brief schrijf. Maar wanneer ik je deze week, na 6 à 7 jaren terug zag staan, aan hetzelfde busperron als ik, toen bedacht ik, dat ik je toch moest laten weten hoe het met me gaat. Gewoon al die blik van je, terwijl je zo hard probeerde om jezelf van me weg te draaien, goed wetende, dat als je toch in mn ogen zou durven kijken, ik nog steeds als de bange angsthaas van vroeger naar je zou glimlachen. Goed wetende, dat als je een simpele, doodleuke "Hey" zou uitbrengen, ik meteen naar je zou toe komen en je zou vragen hoe het met je gaat, en mijzelf zo weer helemaal aan je voeten zou werpen.

Maar dat deed je niet. Jij was het die me vroeger vertelde dat je door mij naar een speciale dokter moest, waardoor ik in principe voor je doktersrekening zou moeten opdraaien. En ik geloofde je, en ik vond het supererg voor je, dat ik je zoiets aandeed. Jij was het, die zei dat je grootmoeder door mij doodziek was geworden, en ik knuffelde je, en zei dat het goed ging komen. Jij en je vriendinnetje waren het, die me wijsmaakten dat er mensen uit onze klas gingen verhuizen, omwille van mij. En ik voelde me schuldig, en excuseerde me bij de hele klas, door ze mn verzameling tuttertjes (denk aan de rage van toen) te geven. Jij was het, die aan de hele school rondbazuinde, dat Maartentje verliefd was op Sarah, waarna je tegen Maarten ging vertellen dat ik die leugen was begonnen. Jij was het, die ervoor zorgde dat de hele klas me meed, en ervoor zorgde dat ik straf kreeg op school.

En jij was het, die me dreigbriefjes stuurde. Je verstopte ze lekker slim in mijn potlodendoos, in mn pennenzak, in mn brillen-etui, overal waar je maar wilde. En jij was het, aan wie ik dit ging vertellen, en jij trooste me, en zei me dat je me ging helpen zoeken naar de dader.
Jij was het, die je broertje en zn vriendjes het gebod gaf mij op de grond te duwen, waardoor hun hele klas dacht dat het een leuk spelletje was, en ik na een tijdje gewoon niet meer rechtkwam. En jij was het, die dan de juf ging roepen, met het verhaaltje dat ik gevallen was, en dat'k mn knie pijngedaan had.

En vooral was jij het, die op het laatst tegen de vertrouwenspersoon ging zeggen, dat ik jou al die jaren gepest had. Dat was jij, Sanne. Jij, die me nu niet eens meer recht in de ogen dierf te kijken. Lees verder...

Oudjaar, nieuwjaar...

Goed. Net nog zei ik tegen m'n vriend dat ik het slim ga aanpakken met mijn nieuwjaarkezoetezingende kindjes. We zouden dan naar straten rijden waar bijna geen kat komt, zoals bij ons. Enkel en alleen omdat mensen zoals mijn moeder geen potje klein geld hebben klaarstaan, aangezien er toch nooit iemand komt zingen, waardoor die enkelingen die hier wél komen meteen grote stukken krijgen, of zelfs briefjes!

Mijn moeder en meter vertrokken deze morgen vroeg reeds op hun jaarlijkse nieuwjaarstocht. Dat betekent dat ze overal eigenlijk een zjatteke kaffe gaan afluizen omdat ze vinden daar recht op te hebben, aangezien ze dat daar vroeger (toen mijn neef en ik nog gingen zingen) ook kregen.

Lees verder...

Horloges buiten werking.

Horloges buiten werking.

Misschien zouden we beter alle horloges, klokken, tijdsbeseffenden en dergelijken afknallen. Misschien moet ik er met mijn lompe gewicht op gaan staan, en simpelweg wachten tot ze de overtollige kilo's vanonder mn voeten niet meer aankunnen en zachtjes verbrokkelen tot kleine stukjes technologie. Kleine stukjes tijdsbesef, die samen nog niet de helft van de uren die ik hier op deze aardkloot verslijt kunnen beduiden.

Ik heb namelijk geen klotezin meer om nog zeven à acht uren te verslijten op een domme plaats zoals school (waar individualisme hoogtij viert!) terwijl ik eigenlijk zeven à acht uren op een loopband zou moeten staan, mijzelf en mijn overtollig vet wegwerkend. Al weet ik bijlange niet wie eerst aanpakken. Mijzelf en mijn domme karakter waarvan ik zelf harder baal dan al mijn omstaanders? Of mijn vet, waarover nu zelfs mijn vriendje leuke opmerkingen krijgt op school. Of misschien gooi ik beter de bekrompen maatschappij, die beweert dat mooi en lief zijn twee standaardbegrippen zijn in het leven van gelukkigerds, op die vreselijke loopmachine. En ik zet de snelheid zo hoog, dat eindelijk de maatschappij der maatschappijen er een keertje niet meer in slagen hun eigen tempo voorbij te lopen.

Lees verder...

Elke puber.

Elke puber.

Daar ga ik voor. Aan mij zijn geen belangstellingsenquêtes en dergelijken besteed, ik word helpdesk. Ik geniet er namelijk van om mensen te helpen, als het om psychological stuff gaat tenminste. Kom naar mij niet af met een bik die niet meer schrijft, want ik koop je gewoon een nieuwe, die gouwe ouwe vertrouwe (hmz) bik zie je nooit meer terug.
En wanneer ik dan niet bezig ben met het zijn der helpdesk ben ik observator. Ik observeer pubers in hun schooljaren en trek dan de conclusies. Namelijk het gekke feit dat iedereen bekend zal in de oren klinken: uitsluiten en roddelen.

Zij die nu denken dat ik kinderen uit het eerste middelbaar observeer, zitten absoluut fout. Ik zie achttienjarigen spelen met vriendschappen, vlinderen van de ene persoon naar de andere. En ik zie vooral achttienjarigen vertrekken van vriend nummertje één, en aangekomen bij nummertje 7 zijn ze de vorige zes al volledig vergeten of hebben ze ze al ondergekotst met allerlei roddelarij.

Lees verder...

Make love, no war.

Make love, no war.

Gadverdekke. Ik besef nu dat oorlog echt een massas grote ramp is en dat ik er liever niet meer ben dan te moeten leven in een oorlogsgebied. En waarom nu plots zulke wending aan mijn nieuws? (tov dat van vanmorgend - tenminste) Met school zaten we namelijk dernet in de filmzaal te gapen naar The Pianist en idd, zulke films zijn mn ding niet Ik houd niet van oorlogsfilms, ik houd niet van enge dingen, van geweren en bloed en ik houd vooral niet van depressieve situaties. Ik bén een depressieve situatie, daartussen zit een groot verschil. Ik hoef echt niet te zijn hoe men enkele onschuldige mensjes moet pikeren door ze een grote ster te laten dragen, om dan zeker te zijn niet te verkeerde persoon koelbloedig overhoop te knallen. Ik hoef zoiets niet te zien ivm een ooit gewezen oorlog. (met alle respect)

It's life.
Want wat zien we nu dan in deze wereld? Mensen worden continu gepikeerd, gepest, vermoord, al is het maar met woorden en daden. Elke persoon die bv nog maar een bril droeg enkele jaren geleden, droeg als het ware een Jodenster. Elke persoon die gadverdamme dikker is als'n ander, draagt een Jodenster. Elke persoon die een ziekte heeft, een kwaal, een handicap, of maar énig verschil heeft met de zogenaamde Idealen draagt een gadverdamse Jodenster! En elk van die personen wordt gepikeerd, nu nog, de dag van vandaag.

Lees verder...